Marketing Ideas&Management Stuffs

MUSTAFA KEMAL SEÇİM KAZANABİLİR MİYDİ?

admin — Thu, 02 Feb 2012 21:22:18 +0000

Sadece iktidarda olanları korumayı amaçlayan, yanlış kurulmuş bir cumhuriyetin insanlarıyız biz.

Halkı küçümseyen, dahası halktan korkan küçük bir zümrenin diktatörlüğü, bütün gücüyle kendini koruyabilmek için her şeyin kirlenmesine göz yumdu, sıkıştığı yerde bizzat kendisi her şeyi kirletti.

Bunun temel nedenini aslında tek bir soruyla anlayabiliriz.

Mustafa Kemal, bu ülkede seçim kazanabilir miydi?

Eğer aradan geçen onca yılda bilmem kaç kuşağı korkunç bir eğitimden geçirip, beyni yıkanmış insanlar yaratmasına rağmen Atatürk’ün görüşlerini savunduğunu söyleyen partiler hâlâ seçim kazanamıyorsa, Cumhuriyet’in ilk yıllarında hiç kazanmazlardı.

Seçimle kazanılamayacak bir iktidar nasıl korunur peki?

Silahla ve baskıyla.

Bütün diktatörlükler, denetim manyağıdır.

Her şeyi denetlemek, muhalefeti saptamak ve onu ezmek isterler.

Bunun için kendilerine sadık kullar yaratırlar ve onlara iktidardan pay verirler.

Onların yolsuzluklarına göz yumarlar.

Diktatörlüklerin ahlakı yoktur.

Ahlakı ve ahlaki değerleri çürütür, yok ederler.

Silahlı küçük bir azınlığı koruyabilmek için o azınlığın çevresinde yolsuzluklara, ahlaksızlıklara bulaşmış bir çember, bir asalaklar duvarı oluştururlar.

Nerdeyse bütün Cumhuriyet tarihimiz bir ahlaksızlık tarihi oldu bizim, “sayın muhbir vatandaşların” ahlakı en değerli ahlak sayıldı, bütün kurumlar “iktidarı” koruyabilmek için yozlaştırıldı.

Cuntacı generaller, yalancı tarihçiler, pespaye gazeteciler, dikta dalkavuğu politikacılar, cinayet işleyen polisler baş tacı edildi.

Diktayı desteklemek koşuluyla bütün yandaşlara ahlaksızlık ve suç işlemek serbest sayıldı.

Cumhuriyet’le kurulan diktanın, şık şıkırdım giyinip dans etmeyi Batılılık sanan zavallı özentiliğinin dışında bir fikri, ideolojisi, inancı yoktu, insanlar sadece ikiye ayrılıyordu onlar için, yandaşlar ve muhalifler.

Liberal Cavit Bey’i de, Komünist Mustafa Suphi Bey’i de aynı hunharlıkla öldürdüler.

Nâzım Hikmet’e de Necip Fazıl’a da eziyet ettiler.

Ne dindara, ne dinsize acıdılar.

Kürtlere özellikle acı çektirdiler.

Sadece “koşulsuz” bir yandaşlık sergileyenler ödüllendirildi.

Bu anlayış, her türlü değeri yok saydı.

Ve, bütün kurumların hukuksuz bir karanlıkta mikroplanıp kangrenleşmesine yol açtı.

Bu sistemi, ancak halkı gerçekten temsil eden, Cumhuriyet iktidarının kendisine “yabancı” bulduğu siyasi bir güç değiştirebilirdi.

Sisteme ilk büyük darbeyi Turgut Özal vurdu.

Asıl büyük hesaplaşmayı başlatan ise AKP oldu.

Silahlı Cumhuriyet diktasına karşı kendi gücünün tek başına yeterli olmayacağını bildiğinden, evrensel bir demokrasi ve hukuk sistemi kurulmasını isteyen Avrupa Birliği’nin desteğini sağladı.

Halkın ve dünyanın büyük desteğiyle bir temizlik operasyonuna girdi, hukuk reformları yaptı, Ergenekon’un ve darbecilerin üstüne gitti, askerî vesayeti geriletti, Kürtlerin hakları olduğunu kabul etti, barış için müzakerelere başladı, Alevilerin dertlerini dinledi, yeni bir anayasa sözü verdi.

Artık iyice çürümüş olan sistemi değiştirmek için attığı her adımda halkı ve gelişmiş dünyayı yanında buldu.

Büyük bir ümit yarattı.

Başbakan Erdoğan, bütün dünyada “Müslüman bir ülkede demokrasiyi yerleştiren” ilk lider olarak saygıyla karşılandı, dünya liderleri arasına adını yazdırdı.

Sonra birden AKP durdu.

Değiştirmek için söz verdiği sistemin, “yöneticilere” ne kadar büyük avantajlar sağladığını, nasıl büyük bir iktidar alanı açtığını, pay dağıtarak nasıl büyük bir yandaşlar kalabalığı oluşturmasına olanak verdiğini fark etti.

Sistemi değiştirmek için mücadele etmektense, sistemle anlaşmanın ve sistemin parçası haline gelmenin daha “kurnazca” olacağına hükmetti.

Şimdi yeniden geçmişe dönüyoruz.

Bu anlayıştan bir hayır çıkmaz.

Halk gene ezilir, gene ahlaksızlık prim yapar, gene eğitim “liderin” meşrebine göre şekillenir, gene çürüme yayılmaya başlar.

Bunu durduracak olan ahlaksızlığın acısını yıllarca çekmiş olan halktır.

Uludere’de köylülerin öldürülmesine, futbolda şikenin yayılmasına göz yuman bir ahlak anlayışını sorgulamadan bu sistem düzelmez.

Ahlaksızlık bir kez kabul edildi mi o ahlaksızlık kısa zamanda hukuksuzluğa ve suça dönüşür.

Ahlak ve hukuk yoksunlunun ilk ve büyük kurbanı ise daima halk olur.

Related Blogs

ShareThis

Oyunun Son perdesi(Takaza) basliyor

admin — Thu, 19 Jan 2012 02:15:31 +0000

Neredeyse bir ay önce, Ahmet Davutoğlu ne demişti? Önce, o sözleri bir hatırlayalım: “İsrail’i yalnızlaştıran da, İsrail’i diz çöktüren de bizim politikamızdır”

Evet, aynen böyle konuşmuştu, Dışişleri Bakanı…

***

Şimdi, pekala limanları dolaşmaya başlayabiliriz.

İsrail medyasında, Ankara’ya yönelik “atışlar” devam ederken; diğer bir yandan da Obama’ya takaza yapan yazılar boy göstermeye başladı.

Jerusalem Post’ta yer alan Barry Rubin imzalı makalede, bakınız Amerikan Başkanı’na nasıl laf vuruluyor:

“Türkiye Başbakanı Erdoğan, birçok yönden ABD çıkarlarına KARŞI ADIMLAR attı. Bu halde Obama, niye onu desteklemeye devam ediyor?”

Rubin, işi daha ileri götürüp “Kırk yıldır ilk defa oluyor, bu: ABD Başkanı’nın favori müttefiki artık İsrail değil!” diyerek de, Obama’ya alttan alta “Derin Amerika’nın İsrail’i kollayan politikalarından taviz verme!” mesajı gönderiyor.

İsrail’in ABD’nin has müttefikliğinden koptuğu, uzaklaştığı falan yok da…

Obama’nın; ABD’nin kusursuz biçimde İsrail’i eksen alan Neo-Con politikalarından gördüğü devasa zararları akıl kantarına vurmaya, sınırlı da olsa sorgulamaya başlayan bir ‘başkan’ fotoğrafı vermesi, Derin İsrail’i rahatsız ediyor!

Savaş politikalarının ABD’yi nasıl “Hasta Adam” haline getirdiğini en iyi bilenlerden birisi, Obama…

ABD’nin bir türlü çözüm bulamadığı ekonomik krizin temelinde bu savaşçı politikaların yol açtığı çok büyük miktarlardaki “Para Kaçışı” var.

Obama, boşuna “Mevcut mali durumumuza çeki düzen vermezsek gücümüzü koruyamayız” demiyor!

***

Sonuçta ne oldu? ABD, Irak ve Afganistan’da havlu attı; Türkiye’den sonra Pakistan’ı da kaybetti.

Dahası, BOP çöktü.

Yani? İsrail’le tandem oynamak, ABD’yi hiçbir dönemde yaşamadığı kadar büyük bir yenilgiyle tanıştırdı.

***

İsrail’i önceleyen Neo-Con’cu zihniyet geleneksel politikaların sürmesini istiyor. Ortadoğu’ya hala savaş gözlüğüyle bakıyor.

Obama gibi, belli ölçüde bile olsa ‘pragmatik’ bakmaya yanaşmıyor.

İsrail medyasında, tam da bu dönemde Obama’ya takaza yapılıyor olmasını, “İran’a saldıran bir ABD görmek istiyorlar” diye de okuyabiliriz.

***

Bu vesileyle, Wikileaks belgelerini hatırlatmak isterim.

Wikileaks kriptoları deşifre edilirken, Ortadoğu ve Türkiye hedef tahtasına oturtuluyordu.

Bununla birlikte, aslında Obama’nın da aleyhine bir atraksiyon yapılıyordu.

Obama yönetiminin, Neo-Con politikalarını takip etmeye mecbur bırakılması isteniyordu.

Ne oldu? Wikileaks’in kapı kolu, ellerinde kaldı!

Arap Baharı’nda arzu ettikleri sonucun tersi ile karşılaştılar: Tunus, Mısır ve Libya, Türkiye’nin “nüfuz alanı”na dahil oldu!

Bu hakikati, Seymour Hersh teslim etti.

Graham Fuller da itiraf etti; “Arap Baharı’nda Türkiye kazandı. Amerika, bölgedeki gelişmeleri istemeyerek ve gecikerek kabullenmek zorunda kaldı” dedi!

Son olarak, bu kervana NY Times da katıldı…

“Arap Baharı’nın gerçek galibi, kesinlikle güç kazanan Türkiye’dir. ABD’nin bölgedeki nüfuzu azaldı” diye yazdı, NY Times!

***

Tam da bu noktada…

“Arap Baharı’nda, ABD’nin Türkiye’ye rol verdiği” tezini işleyenlerin gerçeği (ister istemez) hasıraltı etmekte olduklarını vurgulamak istiyorum.

Bu, “ABD’ye her halükarda yenilmezlik!” atfeden iddia; yaşadığımız birçok çarpıcı gelişmeyi/neticeyi izah edemiyor.

Dahası, o tez sayesinde…

Son yıllarda “Ankara’nın Washington’dan bağımsızlaştığı” hakikatinin üzeri örtülmek isteniyor.

***

Sözü tekrar, Barry Rubin’e getirmek istiyorum. Jerusalem Post’ta yazan Rubin aynı zamanda Küresel Araştırma Merkezi’nin direktörü…

Rubin’in, aynı gazetede, -22 Temmuz 2007 genel seçiminden sonraki bir yazısı, Türkiye’de epeyce tartışılmıştı.

AK Parti iktidarının seçim zaferinden duyduğu rahatsızlığı dile getiren Rubin…

O yazıda, “1946′dan beri devam eden ABD-Türkiye ittifakı öldü!” diyerek esaslı bir saptamada bulunmuştu!

***

Final Notu: İsrail’deki bir düşünce kuruluşunun (INSS) geçen hafta gerçekleştirdiği bir simülasyon çalışmasının haberi İngiltere basınında (Times’ta) yayınlandı.

İsrail kuruluşunun senaryosunda, “İran’ın nükleer silah elde etmesiyle değişecek dengeler” konusunda öngörüde bulunuluyor ve “Sürecin sonunda, İsrail NATO’ya katılır, Türkiye ise NATO’yu terk eder” deniliyor!

Related Blogs

ShareThis

CHINESE CULTURAL ATTITUDES TO BUSINESS

admin — Sat, 31 Dec 2011 14:33:48 +0000

As usual with Chinese matters, we begin thousands of years ago, around 4500 BC, when two legendary rulers, Yan and Huang,
encouraged business by advocating commodity exchange. However, when Guanzhong drew up his fourfold characterization
of Chinese society, “merchant” was placed at the bottom, below the peasant toiling in his rice field. The great unifying
emperor Qin Shihuang similarly disliked commerce, following a “pro-agricultural and anti-commerce” policy advocated by his
Legalist mentor Shang Yang. He confined all rich business people to the capital city; he demeaned business people and even
sent them to garrison the frontiers alongside criminals. Chinese business and industry stagnated for 2,000 years. The Chinese saying
“No businessman trades without fraud” is over a thousand years old, and shows the lack of respect accorded to this section
of society for many centuries.

When the British broke down the door of China in 1860 at the end of the Opium Wars, a batch of Chinese intellectuals appealed
for a change to the “anti-commerce” mindset, and for strengthening and saving China by boosting commercialization. They
proposed adopting the practice of Western capitalism and industrialization. In 1903, the Commerce Ministry was established.
Commercial law was enacted. The first generation of national capitalists was born and expected to save China from poverty and the
oppression of foreign countries. Most of them were from landlord families and were well educated: the merchant had ascended
to second place next to the scholar. However this did not last (in mainland China, anyway): in 1949 Mao, a new Qin Shihuang,
came to power. His treatment of the merchant class was as vicious as his treatment of intellectuals.

When Deng took control in 1978, he implemented a “Social market economy with Chinese characteristics.” He encouraged
common people to pursue individual wealth through a pragmatic approach (“No matter if it’s a white cat or a black cat, it is a good
cat if it catches mice.”) Another phrase of his was “Cross the river by touching the stones,” which implied there was no common
business practice or culture to follow at that point. Such practice and culture has been developing since then. It has not done so in a
straight line, as we have seen.

Related Blogs

ShareThis

SOCIAL STATUS IN MODERN CHINA

admin — Sat, 31 Dec 2011 14:30:27 +0000

Chinese society is ascription-oriented: a person’s family background plays a key role. “Where is your family from?” or “What
do your parents do?” are the most frequent questions raised during social talk or even a job interview. For some Chinese managers
recruiting new staff, family background is more important than education or commercial background. Not surprisingly, “What
are your parents’ jobs and positions?” is one of the questions in the job application form provided by most Chinese companies.
There is an old saying; “The dragon produces a dragon, the Phoenix produces a Phoenix, and the mouse produces a mouse,
who is destined to dig a hole.” Chinese people are still very class conscious.

Chinese society was classified into four classes by Prime Minister Guanzhong in Qi State, 2,500 years ago. The classes were
scholar, farmer, artisan (later, industrial workers) and merchant. During the Cultural Revolution, Mao recast this to military
person, worker, farmer and scholar. This was ruthlessly enforced: “Class struggles” became the daily life of Chinese people.
Military people became the upper class, for the first time in Chinese history. Intellectuals suffered particular demotion; they
were called “Stinking Number Nine” which means they were the ninth type of people to be abominated, alongside landlord,
Kulak, counterrevolutionary, criminal, rightist, betrayer, spy and capitalist-roader.

Deng reinstated the scholar’s high status and elevated businesspeople’s status enormously. The current social hierarchy
is scholar, businessperson, worker, farmer. Although China is the world’s fastest growing economy, two thousand years of “scholarship
superiority” is still implanted in the Chinese mindset; many entrepreneurs still want their children to become scholars first
and then inherit their business as a second choice. As a result, businesspeople classify themselves into a hierarchy of four classes,
which are, in descending order of status:

• Official/governmental businesspeople who manage SOEs.
Their nickname is “Red Hat Merchant,” because the first official businessman in China one and half centuries ago wore a red hat as the symbol of his position. In government, all officials have to be an expert in some academic field or at least have a higher education degree.

• Scholarly businesspeople who have achieved in the academic field and then manage a private business. Their nickname is
“ConfucianMerchant,” as Confucius was the original scholar, and also because these people tend to have a Confucian
mindset in leading their business.

• Representatives of foreign companies who are overseas returnees or have trained in multinational corporations (MNCs). Their nickname is “Sea Turtle” (the Chinese phrase for “sea turtle” is pronounced “ha^ı gu¯?,” the same as “return
from overseas”; this is intended to be teasing rather than dismissive) or “Foreign Comprador.”

• Businesspeople from farmer backgrounds, the undereducated entrepreneurs. Most of the first generation of Chinese
businesspeople who responded to Deng’s call are put in this category. Their nickname is “Peasant Entrepreneur.”

Related Blogs

ShareThis

THE EVOLUTION OF CURRENT CHINESE CULTURE

admin — Thu, 29 Dec 2011 04:18:31 +0000

In addition to the philosophies above, Chinese culture has been deeply influenced by incoming religions, and, recently, by the culture
of the West. It is important to understand that none of these imports have supplanted the old philosophies: they have just been
stirred into the mixture and been allowed to brew.

Religious Influence

One of common pitfalls in understanding Chinese culture is to confuse the philosophy of Daoism and the religion of Daoism.
The religion of Daoism, created by Zhang Daoling around the first century AD, is sometimes seen by outsiders as “the Chinese
religion.” But it never came to dominate China. Instead, other religions have had influence. Buddhism was introduced from

India, also around the first century AD. Subsequent imports include Islam from Mongolia, Lamaism from Tibet, and, later,
Christianity from the West. Pragmatism being a core part of Chinese culture, most Chinese adhere to a religion mainly for their
personal benefit.So, unlike many other traditions, there are no absolute, certain rules in China to guide the spiritual life. Chinese only believe what they can prove, and this impacts on the moral system – people do bad things without fear of punishment from “God” and take advantage of luck (as every individual believes he or she deserves to be the lucky one).

Western Influence to 1949

When China lost the Opium Wars (1839–1842 and 1856–1860), and the eight-power Allied Forces invaded Beijing and burned the
old Summer Palace in 1900, Chinese intellectuals were shocked and confused. Why had the “Heavenly Dynasty” been defeated
so easily by the “Barbarian Westerner”? They were impressed by the scientific advancement, economic development and industrial
civilization of the West, and concluded that China was still sleeping on its past glory, its mindset still shackled by the old
schools of philosophy. For the first time in its history Chinese intellectuals acknowledged that China needed to learn from two
gentlemen from the West: Mr. D and Mr. S (alias Democracy and Science). Following the end of the Imperial Era in 1911, the New Culture
Movement was launched to stimulate new thinking to help China get out of the morass and establish a modern social and political
system. Initiated by Cai Yuanpei, president of Beijing University, and Hu Shi, the guru of Chinese literature and philosophy, it set
out to adopt Western culture: philosophy, lifestyle, beliefs and values. As Confucian thinking was deeply rooted in the Chinese
language, Cai and Hu also used colloquial language instead of old Chinese written language. Cai studied in Germany, and was influenced
by the philosophy of Schopenhauer and Kant; Hu studied in the USA and was an advocate of John Dewey’s Pragmatism. Other Chinese intellectuals were inspired by Darwin and the Evolution and Ethics of T. H. Huxley.

On a more popular level, Chinese cities saw a tidal wave of Western culture: English novels, Hollywood movies, French
fashion and night clubs. Chinese classic language and classic philosophy were criticized and their teaching diminished in leading
schools after 1920. Church schools opened in Beijing, Shanghai and Tianjin. English was taught at many Chinese universities, as
were the science subjects: mathematics, logic, and physics. For the first time in Chinese history, Chinese women were permitted
to have education and encouraged to work like men, though Chinese women were still struggling to have freedom to marry
whom they chose.This period ofWestern influence, almost exclusively confined to the cities, came to an end as China itself collapsed into anarchy, then was rescued from this state by Mao.

Soviet Influence

In 1949, Mao established Chinese socialism by adopting Marxism, implementing a unitary ideology of “Social Realism”
and forbidding all other schools of thought. Although China and Russia’s brotherhood broke up in 1958, the Soviet influence
remains in the Chinese social system and in Chinese thinking.

Cultural Revolutionary

Mao was a teacher from a peasant family, who had profound knowledge of Chinese traditional philosophy, literature and history;
he was recognized as a political leader, a strategist, a philosopher, a poet and a calligrapher. Mao didn’t think that China was
ready for Western democracy, but he did believe that the majority of Chinese had suffered enormously thanks to a mindset enforced
by the ruling classes for 2,000 years, and he resolved to break this. The result was his “Cultural Revolution.” Both “Ox-head
devil” and “Snake-body spirit” (traditional and Western schools of thought) were anathematized in an attempt to “free” people’s
minds by unifying their thinking. Mao particularly criticized Confucianism – he actually implemented Mohism in many ways.

He effectively recast the old hierarchical structure by lowering the social status of scholars and putting blue-collar workers at the
top. All traditional Chinese books were banned in schools, and the higher education system was shut down completely.
The Rise of The New Entrepreneurs Around 1978, Deng Xiaoping reopened China to the world, focusing on economic development by encouraging people to do business. Higher education was resumed.

There were various responses to this. Some people who did not have the chance of going to university started their own businesses, and are now the backbone of modern Chinese commerce. Others studied abroad, mainly in US and UK, and stayed over: some of them became overseas returnees who made glorious returns to their hometowns twenty years later. Others went to university, graduated and worked for national or local governments; they became officials and govern China today. Still others, the majority who missed out higher education and didn’t become entrepreneurs, ended up working for Chinese SOEs.

After three decades, the first true generation of businesspeople in the new China emerged, most of them in the first of the above
categories. Around the early 1990s, there were a lot of complaints from Western business people about bad experiences with these
people, who were perceived as dishonest. To be fair, many of these entrepreneurs had never been educated properly, academically or
culturally: we see them as ignorant rather than deliberately cheating.Interestingly, most of them sent their children to study abroad in the US and UK.

In the meantime, traditional Chinese education had been largely uprooted. There were few teachers in the universities of China
with a solid background of Chinese literature, history and philosophy. Hence, Chinese education focused on Western science
rather than Chinese art, and demanding disciplines such as mathematics grew in importance. Unfortunately, mathematics, rather
than being valued for its real use, was adopted as a major university entrance criterion and therefore became a barrier to
access to higher education, as it was now essential to qualify in this discipline regardless of the type of degree pursued. Theclassic Chinese books written by Confucius, Lao Zi and other philosophers remained unopened, in the dungeon.

The consequence of eight decades of cultural loss in mainland China was a great deal of confusion. In contrast to the country’s
fast economic growth, the value system in Chinese society started going downhill. The Chinese virtues pursued by predecessors for
thousands years were derided and neglected: materialism became the major pursuit for most people.

The Resurgence of Classic Philosophies

In 2005, President Hu Jintao launched the “Harmonious Society” social movement. This represents the core philosophy of
Confucius. Ironically, Chinese philosophy had been popular in the West for many years: now China itself reawoke to an awareness
of its national treasury. Suddenly, there were numerous lectures, forums and seminars about traditional Chinese philosophy.
Primary schools started to teach classic Chinese philosophical textbooks.

In 2007 Confucianism was officially rehabilitated, and the main campus of the Confucian School was established, for the first time
in the sage’s homeland, in Beijing – a long way after the 140 or more Confucian schools founded in over 50 other countries.
The twenty-first century sees Confucianism surviving as a major ideology in China. Confucianism has even entered the statute books. For
Confucius, filial piety was the first virtue every person needed to have, but this attitude had begun to decline. Recently the local
government in Zhejiang Province established “filial piety to parents” as one of its criteria for promotion of officials, and the
national government has legislated that parents have right to sue their children for not visiting them for a long time. Ironically,
Confucius’s basic morality has to be enforced by law, a practice which he consistently opposed.In January 2011, a statue of Confucius 9.5 meters tall was placed in Tiananmen Square, sharing the political center of China with his opponent (Mao’s portrait is hanging on the gate of the Forbidden City, and his mausoleum is nearby) . Not for nothing is the philosopher, who has survived feudal dynasties and new era revolutions, called “the Master of Eternity.” Interestingly, the statue of Confucius was removed to the inside of the national museum on April 20, 2011, the time this book was being completed. This act symbolized the complex attitude of the Chinese towards classical schools of thinking.

Related Blogs

ShareThis

Beraber ve Solo İllüzyonlar

admin — Tue, 22 Nov 2011 08:04:04 +0000

2011, bir bakıma “Arap Baharı” ile özdeşleşen bir yıl: Tunus, Mısır ve Libya derken, Kuzey Afrika’da “Üçte Üç” oldu.

Her üçü için de “Süreci, ABD yönetiyor” tezleri ortalığı kaplamışken…

Biz de ısrarla “Hayır, sahada olan Türkiye’dir!” diyorduk…

Öyle olduğu, bugünlerde çok daha iyi anlaşılıyor.

Hadiseleri, mütemadiyen Amerikan politikaları ekseninde yorumlayanlar…

Son dönemde Türkiye’nin BAĞIMSIZ stratejik kimliğini kazanmış olduğu hakikatinin…

Üzerini örtme çabasındalar…

Beyhudedir!

***

Atlantik’in öte yanından gelen kimi açıklamalar hatta itiraflar, İçimizdeki Amerikan Muhipleri için hiç de iç açıcı değil…

Örneğin, Ebu Garib Skandalı’nı ortaya çıkarmış olan Amerikalı gazeteci Seymour Hersh, geçenlerde “Tunus, Mısır ve Libya’da Türk hakimiyeti başladı” diye konuştu. (Takvim, 30. 10 2011)

***

CIA için, vaktiyle Türkiye ve Ortadoğu’da yirmi yıl çalışmış olan Graham Fuller ise, kendisine yöneltilen…

“Arap dünyasındaki değişimi ABD istemedi mi? Halbuki, Arap Baharı’nın ardında ABD’nin olduğunu düşünenler çok!” şeklindeki soruya şu cevabı veriyordu:

“Hayır, kesinlikle olaylar yanlış algılanıyor.

ABD, gelişmeleri istemeyerek ve gecikerek kabullenmek zorunda kaldı.” (Sabah, 09.11.2011)

***

Bu “İTİRAF”ı not ettikten sonra, Arap Baharı’na devam ediyoruz…

Sırada Suriye var…

“Neo-Con’cu Wolfowitz’in kankası” olarak da bildiğimiz içeriden bir gazeteci, geçen hafta şunları yazdı:

“Yeni dinamiklerin etkisiyle Türkiye adım adım ABD’nin bölgedeki ‘taşeronu’ durumuna kayıyor. Bu sıfat aynen böyle ‘sub-contractor’ olarak Amerikan ve İngiliz basınında kullanılıyor. Suriye, Washington tarafından adeta Türkiye’ye ihale edilmiş halde…”

***

Yani? Amerikan ve İngiliz basınının “Tam yerine denk geldi, dezenformasyon koyduk” şeklindeki işbu icraatına, meslektaşımız “itina ile” eşlik ediyor!

Ankara, Suriye rejimini yola getirme hususunda kararlılığını gösterdikçe…

Hem dışarıdan, hem de içeriden…

“Türkiye’ye verilen rol, ABD’nin bölgedeki taşeronluğudur!” denilerek, gözbağcılık yapılıyor.

Böylelikle, aslında, Ankara’nın son dönemde Washington’dan bağımsızlaştığı hakikatinin üzeri örtülmek isteniyor.

***

2006 baharında ABD, Suriye’yi İŞGAL etmek istediğinde…

Bu süreci, Türkiye “Kapalı kapılar ardında” Washington’a rest çekerek engellemişti.

Türkiye, ABD’nin yönetiminde bir Suriye istemiyordu!

O dönemde Türkiye’ye de gelen ve “ABD, beni üç vakte kadar Suriye’nin yeni lideri yapacak!” diye ortalıkta dolaşan…

Bir “iliştirilmiş lider adayı” vardı, mesela!

***

Suriye’de halkını katleden Beşar Esad rejimi er ya da geç gidecek.

Peki, onun yerine gelmesi muhtemel yönetim hangi ülkeye yakın olacak?

Temeldeki hadise budur…

Dolayısıyla, Türkiye ile ABD’nin…

Suriye’deki muhtemel yeni dönemle ilgili mülahazası bu noktada tamamen ayrışıyor.

***

Bakınız…

Tunus, Mısır, Libya üçlüsü…

Türkiye ile bütünleşmeye niyetli…

ABD ile değil!

Related Blogs

ShareThis

Esad’ı asacaklar…

admin — Tue, 22 Nov 2011 08:02:43 +0000

Yazık oldu Beşşar Esad’a… Yaptığı hatalar nedeniyle hayatını kaybetmesi an meselesi…

Dünyanın gittiği noktayı, Türkiye’nin yükselen trendini okumakta o kadar çok geç kaldı ki…

Türkiye’yi yeterince ciddiye almamakta öylesine gaflet gösterdi ki…

O kadar çok fırsat kaçırdı ki…

Ne Arap Birliği’nin önceki gün Suriye’nin üyeliğini askıya alması, ne de aynı gün Türkiye’nin Suriye’deki diplomatik temsilciliklerine saldırı düzenlenmesi, ne de bugün Arap Birliği Genel Sekreteri Nebil El Arabi’nin Suriye Devlet Başkanı Beşar Esad’a muhalif örgütlerin temsilcileriyle bir araya gelecek olması…

Bunların hiçbiri, Beşşar Esad’ın 9 Ağustos’ta yaptığı hata kadar önem taşımıyor.

Bu tarihi hatadan sonra gelişmelerin ardı sıra geleceği belliydi.

Başbakan Erdoğan, Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu’nu 9 Ağustos’ta çok özel mesajlarla ve sorundan çıkış için atılmasını beklediği adımlara yönelik öneri paketiyle Şam’a gönderdi.

Nitekim Ahmet Davutoğlu ve Beşşar Esad, 3.5 saati baş başa olmak üzere toplam 6.5 saat görüştüler.

Başbakan Erdoğan için bu görüşme, ‘gerekli adımları atarsan arkanda sonuna kadar dururum, atmaz ve de halkına karşı silah doğrultmayı sürdürürsen, karşında en çok beni bulursun’ şeklindeki ciddi bir kırılma noktasına karşılık geliyordu.

Nitekim Ahmet Davutoğlu görüşmenin ardından yaptığı açıklamada, ‘Türkiye’nin görüşleri, talepleri ve beklentileri tarafımızca Esad’a aktarılmıştır. Yine belirtmeliyim ki, somut adımları ele aldık ve ne olacağını önümüzdeki günlerde göreceğiz. Atılacak adımlarla sürecin nasıl bir şekil alacağı netlik kazanacak’ dedi.

Başbakan Erdoğan’da, ‘Artık Türkiye söylenmesi gerekeni söylemiştir. Türkiye bundan sonra gelişmeleri izleyecek ve gerekli adımların atılıp atılmadığına göre tutumunu belirleyecektir’ dedi.

Başbakan Erdoğan’ı bilenler bilir…

Duygularını uç noktalarda yaşayan bir insan.

Sevgisi de karşılıksız kalmıyor, nefreti de…

Türkiye ile Suriye arasında ipler, o görüşmenin ardından yaşanan gelişmelerle tamamen koptu. Nitekim Başbakan Erdoğan, Esad & Davutoğlu görüşmesinden sonra Suriye liderini bir daha hiç muhatap almadı. Kalmasına değil, gitmesine odaklandı.

Dışişleri Bakanı Davutoğlu’nun Suriye Devlet Başkanı Beşşar Esad’la 9 Ağustos’ta gerçekleştirdiği tarihi görüşmeden 1 gün önce, TRT Haber kanalında yayınlanan ’10′dan Sonra’ programında bu görüşmenin sonuçlarına ilişkin beklentileri değerlendirmiştik.

Programda, ‘Bugüne kadar Suriye’de olan olmuştur. Eğer yarınki görüşmeden sonra Suriye lideri Türkiye’nin önerileri doğrultusunda gerekli adımları atarsa, bugüne kadar olanları gerek Suriye halkı, gerek uluslararası kamuoyu belli ölçüde tolere edebilir. Ülkenin içinde bulunduğu iç dengeler nedeniyle bu adımları atamayacağını beyan ederse, can güvenliği teminatıyla dünyanın bir başka ülkesine gidişi sağlanabilir. Yok eğer gerekli adımlar atmaz da, Suriye güvenlik güçleri halka silah doğrultmayı sürdürürse, Beşşar Esad’ın akıbeti kesinlikle Saddam’dan farklı olmaz, sonu idam olur’ demiştik.

Maalesef, Beşşar Esad son seçeneği kendisine yol haritası yaptı.

Ve bu tarihi yanılgısıyla da, tıpkı Kaddafi’nin başına geldiği gibi, çok yakın zamanda cansız bedeninin Şam sokaklarında sürüklenme ihtimalinin önünü açtı.

Askeri darbe yapar gibi, yarın sabah Suriye tam demokratik bir ülkeye uyansa bile artık çok geç. Beşşar Esad, bugüne kadar öldürülen 4 binden fazla Suriyeli’nin hesabını vermekten kurtulamaz. Hiçbirşey olmamış gibi yoluna devam edemez.

Geri kalan ömrü ya zindanlarda geçecek, ya da bir darağacında son bulacaktır.

O da bunun farkında ki, bundan sonra yüzbinlerce insan da öldürse akıbet aynı olacağından, ayakta kalabildiği kadar kalmaya, hapse veya darağacına gitmeden önce yaşayabildiği kadar yaşamaya çalışıyor.

Sayın Esad, ahirete inanıyor musun bilmiyorum ama, ne kadar çok insanın canını yakarsan, o kadar çok insanla öbür tarafta hesaplaşacaksın.

Gel, yol yakınken bu zulümden vazgeç… Geri kalan dünya hayatın kararsa da, sonsuzluğuna inandığımız ahirette hiç olmazsa yükününün daha da artmamasının yolunu aç.

Yazık oldu Esad’a…

Related Blogs

ShareThis

Renkli Sinemaskop: Tatlı Hayat’ın Sonu!

admin — Tue, 22 Nov 2011 08:01:12 +0000

Papandreu’dan sonra Berlusconi de gitti. Skandalların bile koltuğundan edemediği bir başbakandı, Silvio…

Ne var ki, ekonomik krize yenildi.

İtalyan siyasetinin on yedi yılına damgasını vuran “Renkli Sinemaskop” Berlusconi, “bunga bunga” partilerinden arta kalan zamanlarda başbakanlık yapıyordu!

Elli yıl kadar önce Marcello Mastroianni’nin başrolünde oynadığı…

La Dolce Vita’yı (Tatlı Hayat) siyaset sahnesinde canlandırıyordu!

Onca rezalete, büyük tepkilere rağmen…

Sonunda, gün geldi film koptu.

İki Bin On’un baharında “höpürdeterek” elini öpüp de kredi aldığı…

Kaddafi’nin geçenlerde öldürülmesi üzerine “Böyle geçer gider dünyanın görkemi!” demişti, Silvio…

İstifasından sonra…

Bu sözlerini “kapak” yapıp…

Öyle uğurladılar, Berlusconi’yi!

Son krizle birlikte Euro Bölgesi “Avrupa Borç Birliği”ne döndü.

İtalya, Euro’nun üçüncü büyük ekonomisi.

“Kurtarılamayacak kadar büyük” diye tarif edilen bir ekonomiye sahip, İtalya…

Neredeyse 2 trilyon Euro borcu var, İtalya’nın ve bu borç “iflastaki” Yunanistan’ın beş katından biraz daha fazla!

Euro Bölgesi, “Domino Etkisi” korkusuyla yaşıyor.

Yunanistan ve İtalya’dan sonra “Sıra kimde?” diye soruluyor.

İspanya, Portekiz ve İrlanda…

Avrupa Kasası’ndaki “çürük elmalar” konumunda!

Öyle bir duruma gelindi ki…

Sarkozy bile titriyor.

En fazla “İtalyan Riski” taşıyan ülke, Fransa!

Fransız bankalarının…

416 milyar dolar yatırdığı İtalya’da işler yoluna girmezse ne olacak?

Krizin, Fransa’ya sıçramasından korkuyorlar!

Yeni kemer sıkma politikalarını fırına vermeye hazırlanıyor, Fransa…

Tatlı Hayat’ı berbat eden “Avrupa Sonbaharı” gösterime girdi:

Yunanistan ve İtalya’da hükümetler yalan oldu.

“Atanmışlar”a dayalı “Geçiş Hükümetleri” formülü, Avrupa Birliği Demokrasisi’ni tartışmalı hale getirdi!

MER-KOZY’den azarı işitince, apar topar referandumdan vazgeçen Papandreu’nun…

Angela Merkel’in karşısında “El Pençe Divan” duran şu malum resmi…

“AB Demokrasi”sinin geldiği aşamayı ne de güzel anlatıyor!

Related Blogs

ShareThis

Hey gidi komşu…

admin — Tue, 22 Nov 2011 07:59:56 +0000

Yıllarını böbürlenmekle, caka satmakla geçiren “şımarık” Komşu’nun şimdiki “Müflis Tüccar” hali içler acısı…

İki fotoğraf var ki…

Yunanistan’ın ne durumda olduğunu çok iyi anlatıyor.

İlki, ülkenin en zengin ailelerinden Onassis’lerin en yaşlı ferdi, bir dönemin sosyetik ismi Olga Onassis’e ait olanı…

“Denizler Hakimi” efsane armatör Aristotle Onassis’in kuzeninin eşi olan doksan yaşındaki Olga Onassis’i, bir kilisenin arkasındaki çöp konteynırlarını karıştırırken gösteren fotoğraf…

Yunanistan Gemisi’nin batışını simgeliyor, adeta…

Fotoğraf, Bild’de yayınlandı.

Onassis’e, Bild’in “rastlaması” da tesadüf olmasa gerek…

Olga Onassis, “Yunanistan’ın düştüğü duruma inanamadığını” söylemiş, Alman gazetesine!

İkinci fotoğrafsa, “Neden saçların beyazlamış arkadaş?” şarkısından az önce çıkmış gibi bir görüntü veren Yorgo Papandreu’nun, Angela Merkel’in karşısında “El Pençe Divan” duruşu…

Eyvahlar olsun!

Cannes’daki zirvede “MERKOZY” tarafından (Merkel-Sarkozy ikilisi) “kulağı çekilmiş” de…

Referandumdan geri adım atmış, Papandreu…

Merkel, “Beni oraya getirmeyin” resti çekmiş de; Atina’da yeni hükümete kapı açılmış…

Yalan olmuş, Yunanistan’ın Başbakanı…

Euro kriterlerini yerine getirmediği halde, vaktiyle Yunanistan’ı Euro Bölgesi’ne dahil eden AB’nin de “yalan olduğu” anlaşıldı ya…

Bu vesileyle bir kere daha…

Neyse…

Güngör Uras “Bundan sonra Yunanistan’ın kurtarılması da, kurtulması da mümkün değil, ne kadar kemer sıksalar da kurtulamazlar. Sonuçta, AB liderleri kendi bankalarını kurtarma telaşına girecekler” diyor.

“Euro Bölgesi’nde domino etkisi” korkusu falan filan!

Komşu, senaryo gereği…

Yıllar yılı Türkiye düşmanlığı yarışında koşturuldu. AB üyesi olduktan sonra iyice burnu büyüdü.

Ankara’ya ha bire cart curt etti.

Ama kaderin cilvesine bakın ki…

Şimdilerde…

“Güçlü döviz rezervlerine sahip” Ankara’ya muhtaç hale geldi!

Ha, bu arada…

Ekonomisi batmış olsa da…

Atina, aynı Atina…

Hâlâ daha…

Ege’de Yunan uçaklarının taciz uçuşları tam gaz sürüyormuş!

Related Blogs

ShareThis

Kürt delikanlının askerlikle imtihanı

admin — Tue, 22 Nov 2011 07:58:55 +0000

Türkiye tam da bedelli askerlik tartışmalarına kilitlenmişti ki, kamuoyunun yüzde 90′ının ne olduğunu bile bilmediği ‘vicdani red’ konusu gündemin ön sıralarına çıktı.

O kadar ki, bugüne kadar hiçbir kamuoyu araştırmasında deneklere bu yönde bir soru yöneltildiği de olmadı. Çevremdeki insanlara ‘acaba benim gözümden kaçmış olabilir mi?’ diye sorduğumda, bu yönde bir bilgiye rastladığını ifade eden de çıkmadı.

Bu kadar hassas bir konunun ülke gündemine girdikten hemen sonra yeterince tartışılmadan bir karara bağlanması, bir takım sosyal endikasyonları da beraberinde getirmesi ihtimal dahilindedir.

Bir kişinin politik görüşleri, ahlaki değerleri veya dinsel inançları doğrultusunda zorunlu askerliği reddetmesi anlamına gelen ‘vicdani red’ olayını bu ülkenin ‘kültürel kodlarına ters’ bulup eleştirenler de olabilir, ‘neden olmasın ki…’ deyip bir seçenek olarak ele alınıp değerlendirilmesini isteyenler de…

Fakat gazeteci Ali Bulaç’ın konuyla ilgili dün köşesine taşıdığı bir Kürt gencine ait mektupta yer alan satırlar, şimdiye kadar bu konuda yazılıp çizilenler ve söylenenler arasında en kritik soruyu barındırıyor. Önemine binaen buraya taşımayı vicdani bir sorumluluk olarak algılıyorum

Şöyle yazmış Ali Bulaç;

“Son olarak “vicdani red”le ilgili bana bir Kürt gencinden gelen mektubu “AB böyle istedi” diye düzenlemeyi hararetle savunanların dikkatine sunmak istiyorum. İsmi bende mahfuz okuyucum diyor ki: “Vicdani red, Kürt gençlerini ve ailelerini ateşe atmak olacaktır. Şimdi askerliğini yapan Kürt gençlerinin hiç değilse elinde yasal gerekçe var. ‘Devlet herkesi askere alıyor, biz de gidiyoruz’, diyorlar. Askerliği tercihli hale getirince askere giden de gitmeyen de hedef haline gelecek. Şöyle ki: Askere giderseniz PKK ‘Niye red etmedin, demek sen devletin adamısın’ diyecek; gitmeyecek olursanız, toplumun diğer kesimleri -örneğin milliyetçi Türk kamuoyu- ‘Zaten bunlar PKK’lı deyip’, dışlayacak.”

Ülkemizin şu an içinde bulunduğu koşullarda Kürt gencinin çekincelerine katılmamak elde değil.

O kadar hassas bir noktaya temas etmiş ki…

Bölge halkını gizlice vergiye bağlamaya kalkan, kendi illegal mahkemelerini oluşturup kafasına estiği gibi insanları yargılamaya çalışan bölücü örgütün, bir de askerlik meselesi üzerinden Kürtler üzerinde yeni bir oyun oynamaya kalkmasının önüne geçilmesini istemiş.

Türkiye’nin bazı sorunları belli bir çözüme kavuşturmadan, yapılması arzu edilen düzenlemelerde belli bir makuliyet çizgisi olsa bile, bir takım adımlar atmakta zorluk yaşayacağı anlaşılıyor.

İnsanların çok kolaylıkla damgalandığı, cı, cu ekleriyle alınlarına sosyal etiketler yapıştırıldığı, sosyal fay hatlarının tetiklenmesi için içeriden ve dışarıdan ciddi gayretlerin sergilendiği ülkemizde, ‘vicdani red’ konusundaki tartışmaların erken olduğu ve belli bir sosyal kıvamda tartışmak için kamuoyunun yeterince hazır olmadığı anlaşılıyor.

Türkiye bir an önce profesyonel orduya geçmelidir.

Bu temin edildiğinde, henüz silah tutmasını bile bilmeyen gençlerin göz göre göre ölüme yollanması ortadan kalkacağı gibi, hayatlarının en verimli çağında uzun süreli askerlikle iş, evlilik vb. tüm kariyer planlarının heba olmasının, en azından ötelenmesinin de önüne geçilebilecektir.

Neden gecikiyor ki bu tür düzenlemeler?

OSMAN OZSOY

Related Blogs

ShareThis